Cultuurhistorie

Cultuurhistorie wordt omschreven als het erfgoed dat in de ontwikkeling van onze omgeving een belangrijke rol speelt. De cultuurhistorie omvat een drietal ‘categorieën’, te weten:

  1. de archeologie (het ondergronds erfgoed)
  2. architectuur-, bouw- en tuinhistorie en stedenbouw
  3. historische geografie.

Vanwege het Besluit ruimtelijke ordening zijn gemeenten per 1 januari 2012 verplicht om bij elk nieuw bestemmingsplan rekening te houden met de aanwezige cultuurhistorie.

 

Cultuurhistorisch onderzoek is hierbij een vereiste. Dit besluit vloeit voort uit de in 1999 opgezette nota Belvedere, waarin een proactief beleid omtrent de integratie van cultuurhistorie in ruimtelijke ontwikkelingen wordt bepleit. Het uitgangspunt hierbij is dat de gebiedseigen karakteristiek wordt gewaarborgd en bij toekomstige ontwikkelingen een belangrijke positie inneemt.

 

Cultuurhistorisch onderzoek is daarnaast ook van belang en/of kan een belangrijke inspirerende rol vervullen bij het ontwerpen van een stedenbouwkundig plan. Te denken valt bijvoorbeeld aan de realisatie van een nieuw landgoed of een nieuwe wijk in een cultuurhistorisch waardevolle omgeving:

  • hoe kan de architectuur op basis van de lokale architectuurhistorische traditie worden vormgegeven?
  • kan de (verdwenen) historische geografie aanleiding zijn voor de aanleg van een bepaalde infrastructurele opzet?
  • hoe kan het historisch verhaal (het 'verhaal van de plek') worden ingezet bij de inrichting van een nieuw landgoed ?
  • et cetera.

Res nova Monumenten heeft veel ervaring met het uitvoeren van cultuurhistorisch onderzoek. Hierbij wordt onder andere aandacht besteed aan de ontwikkelingsgeschiedenis van een gebied en de huidige karakteristiek (en hoe deze zich verhoudt tot het verleden). De resultaten worden vertaald in een SWOT, bestaande uit een waardenstelling op gebiedsniveau (Strenghts and Weaknesses) en aanbevelingen voor beheer, behoud en ontwikkeling (Opportunities and Threats).